Noem mij maar Ram

“Zo noemen de mensen mij sinds jaar en dag.” Beide, Bea en Ram, voelen zich zeer betrokken bij de mensen met wie ze omgaan. “Ik deed veel vrijwilligerswerk onder meer bij het Rode Kruis. En je weet dat vrijwilligerswerk gewoon werk is. Ik ben nu gepensioneerd en wil het wat rustiger aan doen.”

“Bij de Mandir, een Hindoestaanse tempel, spreken we veel van ‘onze’ mensen. We hebben het dan onder meer over de toenemende vergrijzing onder de Hindoestanen. We merken, dat de vereenzaming onder de ouderen groeit.” De integratie van de Hindoestanen brengt met zich mee dat de tijd voor de zorg van de ouderen in familiekring afneemt. “Door deze contacten weten we wat er onder de gemeenschap leeft. De roep om een zorgvoorziening voor onze ouderen werd steeds luider, mede door het feit dat er voor andere groepen al ouderenvoorzieningen zijn gerealiseerd. Aangezien Bea en ik veel vrijwilligerswerk hebben gedaan voelden we dat we ook hierin iets voor ‘onze’ ouderen moesten gaan doen.

Vervolgens assisteerde mijn vrouw Bea bij een onderzoek van Thuiszorg Groningen onder Hindoestanen. Daar ontstond het idee om een dagopvang te ontwikkelen. Ondanks de wetenschap dat vrijwilligerswerk gewoon werk betekende, ging ik in dit idee met haar mee.”