Klein Suriname

Wie altijd al een keer naar Suriname wilde, hoeft daarvoor geen lange vlucht meer te maken. Ga naar de Thorbeckestraat in Hoogezand, daar vind je Suriname in het klein. Javaans-Suriname wel te verstaan. De geuren van de typische hapjes hangen er zwaar in de lucht, de muren zijn versierd met Oosters aandoende wandtapijten en op de tafeltjes liggen kleurrijke kleedjes. De vrouwen lopen er in bonte jurken, de mannen dragen de traditionele hoofddeksels.

Bewoonster Legirah Singopawiro (65) heeft een glimlach van oor tot oor. "Ik ben zo blij hier. Dit is samen oud worden in de sfeer van vroeger." Legirah heeft nauwelijks tijd voor een praatje. Ze staat in haar prachtige jurk bij de ingang van de feesttent op het binnenplein van de woongroep de gasten welkom te heten. Iedereen kent ze. "Wij Javaanse Surinamers zijn een heel hechte groep. Dit is echt een stukje Suriname in Hoogezand."

Samen oud worden

Daar is inderdaad niet onderuit te komen. Om de tent binnen te kunnen, moet de lange, blanke Hollander even bukken. Anders raakt hij tropisch gewas dat aan het plafond hangt. "Dit zijn jonge palmen van een kokosnootboom. Die doen ons enorm aan vroeger denken. Ze worden in Suriname bij elk feest gebruikt", legt de gastdame uit. Wethouder Cor Drost is een van de genodigden. "Deze mensen willen samen oud worden en dat recht hebben ze. Dit is een uniek project, omdat het helemaal in samenspraak met de bewoners gebouwd is. De Turken zullen straks wel volgen met een eigen woongroep en daarna de Hindoestanen."

Thuisvoelen

De woongroep telt 25 bewoners. Interessant is dat er ook drie ’witte mensen’ wonen. "Zij gaan al heel lang met ons om en vinden het hier leuker, onze cultuur en gewoonten", legt ceremoniemeester Noy Kromojahijo uit. Er is een directe link tussen Rumah Bersama en het zorgcentrum dat de naastgelegen appartementengebouwen ook bedient. Mochten de bewoners hulpbehoevend worden, dan kunnen ze gewoon bij hun ’familie’ blijven. De appartementen in het complex zijn onmiskenbaar van Surinamers.

Elke woning heeft zo zijn fotowand, volgehangen met foto’s van vroeger, van verre familieleden. Foto’s die al een hele reis hebben gemaakt. Toch was de verhuizing naar deze woongroep voor veel van de bewoners misschien wel de grootste stap. "De meeste mensen verhuizen voor het eerst sinds ze in Nederland wonen. Zij moesten van veel spullen afscheid nemen, omdat het hier nu eenmaal wat kleiner is", vertelt voorzitter van de projectcommissie Bob Tardjopawiro. "Dat leverde even stress op, maar dat is helemaal over. De mensen voelen zich al thuis." De cirkel is rond. Zij zijn weer een beetje terug in ’hun’ Suriname.

Bron: DvhN, 25 augustus 2008