Nieuwkomers in Nederland maken zich natuurlijk zorgen over de situatie, nu de partij van Wilders zo veel stemmen krijgt. Wilders slaat de kop af van de integratie. Het speelt overal in Europa en de rest van de wereld. Kiezers stemmen op partijen als de PVV uit angst en frustratie. Ze zijn bang voor de crisis en het verlies aan koopkracht. Dat is volgens mij de belangrijkste oorzaak van deze ruk naar rechts. Door de financiële onzekerheid raakt de aandacht voor mensenrechten op de achtergrond. In het Farsi hebben we een uitdrukking: Door crisis wordt de eettafel kleiner. Nieuwe gasten zijn niet meer welkom. Nieuwkomers worden vooral gezien als concurrenten, die je zo veel mogelijk buiten de deur moet houden.

Dat maakt integratie heel moeilijk. Dat gevoel hebben mensen als Verdonk en Wilders heel goed opgepakt, door te zeggen dat het aan de nieuwe Nederlanders ligt dat we op allerlei terreinen problemen hebben. De winst van Wilders is ook mogelijk gemaakt door de passiviteit en onduidelijkheid van de linkse partijen. Maar de wisselingen in de politieke keuze zijn voor mij een raadsel. Mensen die van de SP overstappen naar Wilders gaan helemaal naar de andere kant van de politiek. Maar ultra links en ultra rechts hebben voor een deel hetzelfde gereedschap; de verdeling van de wereld in wij en zij. De aandacht gaat nu vooral naar de bestrijding van de kredietcrisis. De bedreiging van hun koopkracht maakt kiezers onzeker.

Mensen willen spierballen zien bij de politici, eenvoud. Daardoor kon de SP ook winnen onder Marijnissen. Wij willen stevige politici. Geen minister-president die de Dalai Lama niet wil ontmoeten omdat hij bang is voor de relatie met China. De overheid is zelf onduidelijk, niet alleen wat betreft immigratie en integratie, maar ook over de positie van Nederland in de wereld. Het buitenlands beleid heeft geen eigen gezicht.

Premier Balkenende is de afgelopen jaren vooral een meeloper geweest van de Amerikaanse president Bush. Dat heeft veel nieuwkomers het idee gegeven dat Nederland niet aan hun kant staat. Het is opvallend dat iemand als ex-premier Lubbers pas andere inzichten kreeg toen hij geen macht meer had. Wie het streven naar integratie opgeeft, kiest voor wantrouwen, vervreemding, radicalisme, toename van criminaliteit en geweld.

De oplossing zit in integratie, niet in confrontatie. Maar de integratie zit in Nederland gevangen in de bureaucratie. Om Wilders de wind uit de zeilen te nemen, zoeken de bestuurders het vaak in strengere regels en dat lost weinig op. Aan de basis van integratie staat het thuisgevoel. Mensen die zich thuis voelen, hoeven zich niet te verdedigen, die nemen verantwoordelijkheid voor hun eigen situatie en het land waar ze wonen. Maar in het gesprek met Wilders en zijn aanhangers wil ik me zelf verdedigen. Ik doe dat met al mijn wapens. Ik benadruk mijn eigenheid, mijn godsdienst en de cultuur van mijn land van herkomst. Met zo’n afwijzende houding schep je een voedingsbodem voor terroristische organisaties.

We moeten niet de nadruk willen leggen op de verschillen, maar juist de overlappingen zoeken. Door de groei van de PVV wordt de kloof groter en wordt het moeilijker om oplossingen te vinden. De winst van de PVV betekent niet dat ze ook de volgende verkiezingen weer winnen, maar die kans krijgen ze wel als de linkse partijen zo halfslachtig blijven optreden. In Iran, waar ik ben geboren, hebben veel mensen bij de vorige verkiezingen gestemd op de huidige president Ahmadinejad, ook uit frustratie en een slechte economische situatie.

De oppositie heeft toen hun aanhangers opgeroepen de verkiezingen te boycotten en niet te gaan stemmen, waardoor uiteindelijk Ahmadinejad juist gewonnen heeft. Deze keer wilden de kiezers daarom wel actief stemmen, om Moesawi aan de macht te krijgen, want door Ahmedinejad is het land honderd jaar achterop geraakt. Als Wilders aan de macht komt in Nederland, zullen we dat ook zien. Meer stemmen voor Wilders betekent onherroepelijk dat immigranten zich minder thuis zullen voelen. De problemen met nieuwkomers worden dan niet opgelost, maar we krijgen juist te maken met toenemende criminaliteit en radicalisering van jongeren, omdat ze zich in het nauw gedreven voelen en zichzelf willen verdedigen.

Bron: DvhN, 13 juni 2009